Met de Fransen naar Bomlitz betekent met Alain de busschauffeur en de collega docenten Daniel en Dominique en 20 Franse leerlingen in de bus naar Bomlitz. Over de A1 richting Hengelo en Osnabrück. De kinderen zijn rustig. Het is nog vroeg. Na een korte stop zegt de chauffeur dat hij chewing gum op de mat gevonden heeft. Hij is vriendelijk, heeft ervaring met bussen en met kinderen. Of we willen doorgeven dat chewing gum niet op de mat hoort. We geven het door maar krijgen te horen dat de Nederlandse kinderen dat niet gedaan hebben. Het is een vooroordeel, zeggen de jongens. We rijden verder. De chauffeur zegt dat het geen vooroordeel is maar een feit.
We zien legervoertuigen met een Nederlands kenteken. Die gaan vast naar de Lünenburgerheide. Bomlitz ligt daar ook in de buurt. Er is mist, maar naarmate we dichter bij Bomlitz komen wordt het lichter en gaat de zon weer schijnen. Na vijf uur rijden komen we bij de Oberschule waar Tobias en Frau Schmidt (Birgit) ons hartelijk zwaaiend verwelkomen.
De bagage mag in de bus blijven. We gaan eerst warm eten in de kantine van de school. Rijst met erwtjes. Kip met een sausje. Het smaakt goed, al zijn er ook leerlingen die blijkbaar te veel gesnoept hebben en het eten laten staan. Daar moet wat van gezegd worden, maar er is weinig begrip voor.
Generaties botsen.
We gaan na het eten naar de grote sporthal. Even energie kwijtraken met trefbal. Zes groepen elk met drie nationaliteiten .Met kleine zachte ballen heel hard gooien tot iemand af is. Het is even wennen, maar de meesten doen goed mee. Daarna nog een rondje basketbal. Dan ben je samen een team en moet je elkaars naam roepen. Iedereen heeft een sticker op zijn kleding met de eigen naam erop. Om vier uur wordt er gestopt want dan zijn de gastouders bij de bus om de leerlingen mee te nemen. We maken van te voren even een praatje met elkaar . Jij bent zenuwachtig zeg ik, maar de gastouders ook. Bedenk dat je in een heel andere omgeving kunt komen dan je thuis gewend bent. Wees beleefd en doe zelf je best om goed contact te maken! Daarna worden de namen afgeroepen en zijn er steeds minder leerlingen bij de bus. Als iedereen weg is krijgen wij het avondprogramma te horen: naar de jeugdherberg en dan daarna naar het huis van Tobias voor een maaltijd, een gezellig samenzijn en overleg voor de komende dagen.
We worden allerhartelijkst ontvangen en het eten is buitengewoon lekker. We nemen de dagen door en horen dat Tobias erg hoopt dat de presentatieavond goed zal lukken. Er komen mensen van de krant en vertegenwoordiger svan bedrijven die geld gegeven hebben. We verzekeren hem dat het allemaal goed komt.